من فکر می کنم حسین درخشان در تهران زندگی می کرد و برنج کیلویی ۵۰۰۰ تومان رو میدید و مقابلش احمدی نژاد رو میدید که میگه معیشت مردم بهتر شده (تو روز روشن دروغ میگه) اون وقت نمیشست باز فتوای شکمی بده! این آخری گفته حمایت از فلسطین رو س.ک.س.ی تر کنیم! خدایی نمی فهمم منظورش چیه! مغز این آدم با ودکا اشباع شده. آخه مردک اینجا ما کلمه س.ک.س رو نمی تونیم بنویسیم چون ف.یل.ط.ر میشیم! اون وقت بیاییم... یا گفته راجر واترز رو دعوت کنه که ضد اسرائیل بخونه. خدایی مردم از خنده، اینجا کنسرت مولانا خوانی شهرام ناظری در یزد لغو میشه بعد بیان راجر واترز رو دعوت کنن گیتار برقی بزنه یا دمیس روسوس رو بیارن تو مملکتی بخونه که مجله دنیای تصویر و هفت رو به خاطر چاپ عکس زن روی جلد تعطیل کردن... خدایی یکی به این برسه این مردک دیوانه شده... خدایی این ایده ها رو از کجاش میاره من موندم. جدا کم آوردم.
اگر گروه کیوسک کمک ایران به فلسطین را به سخره می گیرد برای این است که شکم گرسنه ایرانی و اقتصاد درجه چندم ایرانی به کسانی کمک می کند که برای صدام مجلس ترحیم می گیرند. اگر آمریکا خداد میلیارد دلار به اسرائیل می دهد از شکم آمریکایی ها نمی زند. پولش را دارد می دهد، نه ما که باید برنج کیلویی ۵۰۰۰ تومان رو با درآمد متوسط ۲۰۰-۲۵۰ تومن مصرف کنیم.
برای بار دوم به سرعین رفتیم. نمی خوام هیچی از این سفر بگم به جز اینکه آدم می تونه اوج لذت و اوج تحقیر رو در کمترین زمان ببینه. این عجیب ترین سفر من بود تمام دقایق سفر جدید بود اونقدر که گفتنی نیست...
روزهای خیلی خیلی خالص اردیبهشتی! هوا با وجود گرمی فراوان اما گاهی به شدت دو نفره! مثل امروز صبح. خلاصه خوش خوش. دیروز دوستی بعد از مدتی در یاهو مسنجر حال و احوال کرد وقتی گفت: «چطوری؟» و منم گفتم: «خوب که چه عرض کنم عالیییی» نمی دونم قیافه اون بنده خدا پشت کامپیوتر چه جوری بود، اما خودش که می گفت در سال جدید اولین نفری بودی که این طور با انرژی گفتی خوبی و واقعا خوبی، بدون تعارف. راست هم می گفت، به کوری چشم حسودان حسابی خوبیم. شکر!
آخر ماه که میشه و قبض های تلفن و موبایل میاد هرچی حرف عشقولانه زده بودی زهرمارت میشه. این جور وقت ها یاد حرف اون بنده خدایی میفتی که تو اولین سخنرانیش بعد از تاسیس این نظام گفت پول آب مجانی پول برق مجانی... (البته اون موقع موبایل نبود وگرنه می گفت پول موبایل هم مجانی). این ملت قشنگ ما هم... البته این جور وقتها وقتی قبض رو می بینی و رقم نجومی اون رو، ته دلت میگی فدای سرش، (اتفاقا قلبت داره درست میگه) اما اگه منطقی فکر کنی می فهمی که اگه همین جوری ادامه داشته باشه، دیگه نه تلفنی میمونه نه موبایلی که فدای سرش بشه.
نتیجه: بهتره طرح های رنگی ایرانسل رو بگیرین و اون وقت در عاشقانه ترین ساعت های هفته یعنی ۱۲ شب تا ۶ صبح پنج شنبه و جمعه تا دلتون میخواد با معشوقه تان حرف بزنید. (البته اگر قطع شدن های پیاپی در اثر نبودن آنتن درست عصبیتون نکرد) البته اگه شما راه حل بهتری داشتین حتما بگین!
تکمیل: با همه این حرفها با موبایل یا بی موبایل، با قبض و بی قبض خیلی... (بقیه اش خیلی خصوصی بود فضولی نکنید)
نظم! حلقه گمشده زندگی خیلی ها از جمله خود من!
اینو گفتم که اعتراف کنم گاهی اوقات آدم باید انتقادات دیگران رو بپذیره.
این وبلاگ هم گاهی اوقات تبدیل میشه به یک حریم خصوصی که مخاطبش فقط یک نفره. گاهی هم عمومی که جمع. بیشتر عین یک چهاردیواری که گاهی درش باز میشه برای حضور عموم گاهی بسته است و خصوصی. در هر حال چهاردیواری اختیاری!
فردا هم روز خیلی مهمی دارم.