وقتی داشتم کتاب « تاریخ صفویان » رو مرور می کردم به قسمت جالبی رسیدم که نوشته بود، « معشوق زن نیست »! والبته دلایل ادبی و غیر ادبی هم برای خودش آورده بود، که البته همه آنها کمابیش درست بود:
« یکی از مضامین عمومی شعر تغزلی فارسی وضف خط نو یا کُرک پشت لب و صورت غلامبچه ای بود که به سبزه نورسته تشبیه می شد. اکثر استعاره ها و تمثیلات در باب ناز و نیاز جوان خوش خط و خالی است در مقام معشوق که وصل محبت آمیز او درخواست می شود. سلاح های او همچون تیغ، شمشیر، خنجر، کمان و تیر خدنگ و شرکت در باده گساریها نشانه هایی از جنس این معشوق است. شعر زیر از حافظ از اشعار معروف او در این وادی است:
زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
پیرهن چاک و غزلخوان و صراحی در دست

نرگس عربده جوی و لبش افسوس کنان
نیمه شب مست به بالین من آمد بنشت»
من شخصا به دو تا نتیجه رسیدم! یکی اینکه شاعران ما بعضی وقتها بدشون نمی آمد دستی هم به همجنسان خودشان بزنند! که البته اتهام زشت و بدی است و از قضا دامن برخی مثل مولانا و شمس را هم گرفته و دوم اینکه شاید میان شعرا، شاعره هایی هم بودند که به دلیل جو زمان و تعصب های مردانه جرات ابراز عشق و شعر خود را در وصف معشوق نداشتند. بنابراین شاید سعی کردند میان غزل های عاشقانه ی مثلا حافظ، بعضی از اشعار خود را به نوعی اضافه کنند، چه بسا همان غزل های بی نظیر کار همین زنان عاشق بوده که جرات ابراز عشق خود را نداشتند و این راه را فقط برای ارضای خود می کردند. یادتان نرود ما رابعه را هم داشتیم که یکی از اولیای عارف و سالکی است که عطار در تذکره الاولیا در کنار امثال اوسعید ابولخیر اشاره کرده و مفصل درباره سرگذشت او نوشته. البته اگر اشتباه نکنم من این شک را در یکی از مقالات آقای احسان یار شاطر ( مطمئن نیستم ) خوانده بودم که هرچه گشتم لینک آن پیدا نشد. به هر حال موضوع جالبی بود! تا نظر دیگران چه باشد.

پ.ن: این صفویان رو نوشتم تا اندکی برجک رفقیمان را هم مورد عنایت قرار بدم! خوبی پویا جان؟!