دو سه روز پیش کمی درباره اوضاع علوم انسانی نوشتم، امروز هم وقتی مثل همیشه اون یکی برادرم (علی) همشهری جوان رو آورده بود، طرح روی جلدش بلافاصله جذبم کرد همینطور عنوانش، و البته گزارش و مصاحبه ای که راجع به همین جلد بود. مصاحبه با فرید حداد عادل (پسر رئیس مجلس) و مدیر دبیرستان فرهنگ. و البته گزارشی هم درباره وضعیت علوم انسانی در ایران. البته چقدر هم به موقع بوده در این اوضاع که انقلاب فرهنگی جدیدی قرار رخ بده (با ایجاد معاونت ممیزی) خواندن این گزارش و مصاحبه واقعا عالی بود. پسر حداد گفته بود که وقتی رشته علوم انسانی رو در دبیرستان انتخاب کرده فقط دو دبیرستان در تهران این رشته را داشتند که یکی از آنها (همانی که ایشون اونجا بوده) گوشه کلاس برای فرار از سرما آتش روشن می کردند! همان موقع ملت تمام زورشان را می زدند که بچه هایشان تجربی و ریاضی بخوانند تا بشوند نو گل دکتر و مهندس این مملکت. برود مکانیک و برق و عمران و صنایع و ساختمان و فیزیک و شیمی و پزشکی و ... بخواند، نتیجه اش آن بشود که اینجا از زور دکتر مهندس نیاز به مستراح پیدا کند!
همین آقایان به اصطلاح تحصیل کرده آن قدر مغزشان با عدد و فرمول و نقشه پر می شود که نمی فهمند آزادی چیست، مفهوم عدالت را درک نمی کنند. معنای محبت و عشق را نمی دانند و آن وقت است که می بینی جناب دکتر که شونصد سال درس خونده و چشماش با عینک شبیه نگاه فریبای وزغ شده، همان رفتار را با همسرش دارد که اسمال گوریل دروازه غار با عیالش. آقای مهندس که نمی داند آزادی چیست، خودش ول پارتی لای خانوم خوشگلا ، خانومشون هم مشغول لاس زدن با آقا پسرا! این نتیجه ی پر کردن چاله ی مغز به جای ساختن آن است.
از آن بدتر احوال اکنون است، با این معاونت جدید در شرف اجرا. علوم انسانی تصفیه شده و سفارشی خیلی بدتر از نبود آن است بهتر است چاله ی مغز با عدد و رقم پر شود اما سازندگان آن، آزادی و حقوق و فلسفه و عدالت و باقی علوم انسانی فاکتور شده را به دانشجوی از همه جا بی خبر تزریق نکند. دانشجویی که اگر انسانی بخواند می شود انسان سفارشی اگر هم نخواند می شود همان بالایی.
شاید بی ربط باشد اما در آخر فقط یک چیز را بگویم، امروز در همین مجله همشهری جوان جمله ای را از مطهری خواندم که از قول کورت ونه گات آمریکایی گفته بود « روشنفکری که علمش را یک پسربچه نفهمد عالم نیست شیاد است »

پ.ن: تا شما باشید که به ما انسانی ها ببو گلابی نگین.
نکته: ما همیشه به بچه های هنر ارادت ویژه داشتیم و داریم. چون حرف دل ما رو خوب می فهمن.
اضافه: علم باید همه گیر، متنوع و بدون تبعیض و سانسور باشه ریاضی و پزشکی و انسانی هم ندارد این نوشته فقط وصف حال ماست.