جوون تر که بودیم! خیلی فوتبال بازی می کردم (اگر ارکات برین می بینین) بدون رودربایستی هم می گم خیلی هم فوتبالی بودم، فوتبال برای من یک چیزی بود برای اینکه خیلی چیزا رو فراموش کنم. یادمه اون موقع وقتی فوتبال بازی می کردم و شب هم سری به کتابهای شریعتی می زدم حس خوبی داشتم. شاید به هم نیان اما واقعا می گم لذت فوق العاده ای بود! در ضمن من استقلالی هم بودم!
امروز بایرن مونیخ به ایران اومده، با پرسپولیس هم بازی دوستانه داشت (تو هم دیدی) پنج شش دقیقه اولش رو که دیدم دلم لرزید و ناراحت شدم. شاید این گفته ها خیلی ضایع و جواد و ضد روشنفکری باشه. اما امروز عابدزاده از فوتبال خداحافظی کرد. عابدزاده کسی بود که وقتی از استقلال رفت به پرسپولیس من سیزده سالم بود و کلی گریه کردم! اما دوستش داشتم. وقتی روحیه فوق العاده اش رو توی بازی با استرالیا یادم میاد لذت عمیقی می برم. وقتی به خاطرم میاد چطور مقابل اونا خونسردانه توپ را با یک دست گرفت و بعد هم تو چشمای هری کیول با خنده موذیانه ای نگاه می کرد با تمام وجود احساس غرور می کردم حتی وقتی دو گل هم خوردیم و اون تماشاگر مست اومد وسط زمین،یادم میان عابدزاده چنان با خونسردی تور رو درست می کرد که حرصم گرفته بود و حتی عقب تر، من نه سالم بود که عابدزاده سه تا پنالتی گرفت و ایران رو یک تنه قهرمان بازیهای آسیایی و کرد و با اون شادی منحصر به فردش چقدر خوشحال بودم.
وقتی سکته مغزی کرد، لعنت فرستادم به اونایی که مطمئنم چه بلایی سرش آوردن!
 آره! در کمال افتخار می گم احمدرضا عابدزاده اسطوره فوتبالی من در دورانی بود که نیاز به قهرمان داشتم و او قهرمان بود. امروز قهرمان رفت، قهرمان من با اینکه سال ها با لباس پرسپولیس جلوی استقلال بازی کرد اما بازهم دوستش داشتم حتی وقتی که برای اولین و آخرین بار تو استادیوم آزادی علیه اون شعار دادیم و سوراخه سوراخه گفتیم! بازهم دوستش داشتم چون بازی رو با همه فشارها بردن و اون یک تنه استقلال رو زمین زد.
امروز قهرمان دوران کودکی من از فوتبال رفت، وقتی دیدم اولیور کان مشهور به احترام او برای خداحافظی پیشش رفت بیشتر لذت بردم از قهرمانم. نمی دانم زندگی شخصی او چطور می گذشت اما برای من همیشه قهرمان بود.

پ.ن: بعد از اون پنج شش دقیقه تلفن زدم و ...