هیتلر در کتاب «نبرد من» اشاره کرده که یهودی ها عامل اصلی شکست اول او و سپس بازداشتش بودند.و در ادامه گفته بود که در زمانی انتقام سختی از آنان خواهد گرفت. لهستان نخستین مقصد هیتلر برای ماجرا جویی بود که با هماهنگی استالین به سرعت اشغال شد. لهستان اقلیتی هم یهودی داشت که تعدادی از آنها  به سمت غرب رفتند و ظاهر ماجرا این است که از آلمان هم گذر کردند، باقی به سمت شرق رفتند، کجا؟ همان جایی که بعد از جنگ جهانی اول و شکست عثمانی ها و تقسیم این کشور توسط انگلیس و فرانسه فلسطین نام داشت. با شهری به نام بیت المقدس که آن اورشلیم می نامیدند یا همان سرزمین موعود.

***

از کجا شروع شد.
مدتی از جنگ جهانی دوم گذشته بود، بازمانده ها، سران و همکاران هیتلر در حال محاکمه در نورنبرگ بودند، عده ای اعدام و بقیه به زندان های بلند مدت محکوم شدند. معروف بود که چرچیل می گفت: « نباید این ها را معطل مسخره بازیهای دادگاه کرد، باید یک راست اعدام شوند!». اما دادگاه تمام شد و ماجرا هم به خیر و خوشی گذشت یک اروپای ویران ماند و مردمانش. از این سو، در خاورمیانه کم کم بلوایی به پا می شد. یهودی هایی که از مدتی قبل کم کم به سمت سرزمین کوچکی به نام فلسطین آمدند آرام آرام قدرت را به دست می گرفتند. زمین ها را از اعراب مفت یا به زور می خریدند و به جایش شهرک می ساختند و از شرق و غرب دنیا یهودی آنجا می ریختند. دنیا هم که مشغول بازسازی خودش بود، دیگر کمتر توجهی به شرق داشت. هند کم کم مستقل می شد و ایران هم با مصدق و همکارانش فریاد ضد امپریالیسمی سر می دادند. از ماجرا دور نشویم. به فلسطین برگردیم.
در خلاء به وجود آمده فرصت خوبی بود تا ایدئولوژی جدید صهیونیسم که از حدود چهل سال قبل پا گرفته بود، گسترش یابد. در این زمان یهودی ها تقریبا در سی تا چهل درصد اراضی فلسطین ساکن بودند که تا این زمان اکثر آنها را با کلاه برداری به دست آورده بودند اما از این به بعد وارد فاز نظامی شدند. به این ترتیب دعوای اسرائیل با اعراب مسلمان خاورمیانه آغاز شد. اسرائیل برای سکونت در این منطقه و توجیه جنگ هایش نیاز به یک پرونده مظلومیت داشت تا افکار جهان متوجه جنایت های آنان نشود. این آغاز داستان هالوکاست بود. ماجرایی که تمام چند و چونش آن قدر نقاط واقعی و غیر واقعی داشت که حقیقتش کاملا گم شد.

هالوکاست چیست؟
صهیونیست های اسرائیل ناگهان ادعا کردند هیتلر شش میلیون یهودی  را در جنگ جهانی دوم قربانی آتش انتقام خویش کرده. آنان می گفتند در اردوگاه معروف آشوویتس، هیتلر شش میلیون یهودی را با گاز زیکلون بخفه کرده و بعد در کوره سوزانده است. تندرو تر ها هم مدعی اند که در همین اردوگاه یهودی ها را زنده زنده در کوره می سوزاندند.! البته همه این شواهد وجود داشت. هم گاز زیکلون ب و هم کوره هایی بزرگ ( که البته مورد استفاده اش معلوم نیست) همگی در آشوویتس وجود داشتند. البته می توانیم بگوییم که اگر هیتلر تمام جنگ را مشغول یهودی سوزی بوده فقط می توانسته حدود ۵۰ هزار یهودی را بسوزاند که تا شش میلیون رقمی «...» خاص است. با این حال این ماجرا آن قدر منتقد تاریخی پیدا کرد که دولت اسرائیل سرانجام پذیرفت که شش میلیون نبوده بلکه فقط نهصد هزار نفر ناقابل بودند!

اما چند نکته...
یک. آلمان در دو سال آخر جنگ مقدار زیادی گاز زیکلون ب تولید و در اردوگاه ها از آن استفاده کرد. فقط علیه یهودیان؟ یا دیگران هم بودند؟ دو. در اردوگاه ها یهودیان از دیگران جدا نبودند. سه. زیکلون به درد کشتن شپش و ساس می خورد و اصل تولید این گاز هم برای همین کار و حفاظت سربازان مقابل این حشرات بود! چهار. در همان سال ها تیفوس در اروپا شایع شد و اردوگاه ها هم چون امکانات بهداشتی نداشتند به شدت دچار این ویروس شد. پنج. یک سال پیش از آغاز جنگ سالنامه یهودیان آمریکا جمعیت یهودیان اروپا را سه میلیون و صد و بیست هزار نفر اعلام کرده بود که ششصد هزار نفر آن در آلمان بودند. شش. هیتلر بنا بر شواهد و اسناد همان دادگاه چهارصد هزار نفر را از یهودیان را از آلمان اخراج کرد. هفت. همان سالنامه آمار یهودیان در سال ۱۹۴۶ سه میلیون اعلام کرد. این نکته ها را دیوید ایروینگ، معروف ترین مورخ جنگ جهانی دوم نقل کرده است.

نویسندگان و منتقدان
در بین کسانی که راوی هالوکاست بودند عده ای مورخ بر واقعیت آن صحه گذاشتند و عده ای نیز به شدت آن را نقد کردند. بنیامین ویلکومیرسکی کتابی نوشته به نام تکه ها. اول گفته بودند او یهودی است. اما بعدها معلوم شد که این کتاب یک رمان بوده و وی هم یهودی نیست. ایشان در اواخر عمرش اختلال روانی پیدا می کند و راهی تیمارستان می شود!  جرزی کوزینسکی کتاب پرنده ی رنگ کرده را نوشت که تا مدت ها معروف ترین کتاب در افشاگری علیه نازیسم و ماجرای هالوکاست بود. او در مقده چاپ های اول کتاب می گفت بازمانده اردوگاه آشوویتس است اما بعد ها خودش اعتراف کرد که در زمان جنگ در سوئیس زندگی می کرده و کتابش هم فقط یک رمان است. این اعتراف آب سردی بود بر سر هالوکاست سازان! الای وایزل هم که چندین کتاب درباره هالوکاست نوشته است و جایزه نوبل هم بابت یکی از همین ها گرفته. وی از معدود نویسندگانی است که هنوز بر سر حرفش هست. بارها او را به مجامع مختلف دعوت می کنند تا درباره هالوکاست صحبت کند و او مانند مداحان حرفه ای اشک تمام مدعوین را در می آورد!
اما منتقدین، دیوید ایروینگ، که به او اشاره شد کسی است که خاطرات ۷۵ هزار صفحه ای گوبلز را به دست آورد. خاطراتی که مهمترین اسناد جنگ بودند و تا پنجاه سال مخفیانه در شوروی بود. ایروینگ می گوید این ماجرا شاید ده درصد واقعی باشد آن هم با کلی پردازش. ایروینگ دو ماه پیش قرار بود در اتریش پیرامون هالوکاست سخنرانی کند اما در فرودگاه بازداشت و محاکمه شد. روژه گارودی کومونیست سابق مسلمان شده کتابی نوشت با عنوان اسطوره های بنیادین سیاست اسرائیل. با اینکه آقای گارودی فقط اندکی درباره هالوکاست پرسیده اما چنان بلوایی شد که کارش به زندان کشید حتی چندین بار هم در فرودگاه از صهیونیست های افراطی کتک خورد و البته هیچ یک هم بازداشت نشدند! فرد لوختر متخصص طراحی اتاق گاز برای اعدام در آمریکا است. او پس از بازدید از آشوویتس ادعا کرد به هیچ عنوان در اینجا نمی شد کسی را با گاز خفه کرد! گرمار رودلف هم شیمی دان آلمانی بود. به تک تک اردوگاه ها سر زد و همه چیز را آزمایش کرد. او می خواست ثابت کند هالوکاست واقعیت داشته و می گفت زیکلون ب آثاری دارد که تا چندین سال راحت می توان آن را تشخیص داد. اما وقتی نتایج آزمایشش را منتشر کرد همه چیز عکس بود. بعد از آن هم به خانه اش ریختند و تمام اسناد و آزمایش هایش را بردند، چه کسی؟ معلوم نیست! البته کار او به دادگاه، حبس و تبعید هم کشید.

تو خود بخوان حدیث مفصل
این ها فقط گوشه هایی بود از آنچه نقل شده. واقعیت این است که احمدی نژاد مدتی قبل هالوکاست را مثل خیلی های دیگر زیر سوال برد اما باید به ایشان عرض کرد «نکته دان آن است که بداند حدیثش کی بگوید» حرف های احمدی نژاد درست بود اما زمانی که گفت بدترین موقعیتی بود که می شد آن را بیان کرد.

نکته: منابع زیاد بود، برای اینکه بدونید منابعم چی بود یه ایمیل ساده راحتتون می کنه!
تکمیل: بد نیست به موزه هالوکاست آمریکا هم سر بزنید. و البته صفحه ای که همین موزه به فارسی درباره احمدی نژاد نوشته.
تکمیل تر: یادتون نره که موقع خوانده احساساتی نشید.