اندکی از ساعت ۲ گذشته، خیابان طالقانی، جلوتر از میدان فلسطین، ساختمان نیمه کاره و یک صف طویل. اگر کوچکترین اطلاعات فرهنگی هم داشته باشی، و آدرس چند سینمای معروف را بدانی، به راحتی می توانی حدس بزنی، نه! مطمئن باشی، که این صف جشنواره است، حالا کدام فیلم، مهم نیست.
چند قدم جلوتر، ساختمان نیمه کاره را تمام کردم به ته صف رسیده بودم. چه خوب که مردم ما به خصوص جوانان ما اهل فیلم هستند و در این سرمای استخوان سوز حاضرند در صف بلیط جشنواره بایستند، چه خوب که مردم ما اینقدر علاقه به سینما دارند. چه خوب حداقل در همین یکی دو هفته مردم ما بهار سینما را جشن می گیرند و چه خوب که مردم ما می فهمند سینمایی هم هست حتی شده برای یک هفته.
یه کمی دیگه جلو، حالا به وسط صف رسیدم و روی پل آهنی جلوی سینما فلسطین هستم. اما ناگهان چشمم به پسری خورد که موهایش را از فرق سرش بسته بود قسمت پائین ترش را هم به پائین تر بسته بود و خط ریش نازکی هم تا فکش کشیده بود و البته سبیل نازکی داشت، با این شمایل دقیقا شبیه سامورایی ها شده بود و معلوم بود کلی زحمت کشیده تا این شکلی شده. در ضمن دو دختر خانم هم همراهش بودند که خوب دست کمی از ایشون نداشتند.
کم کم به جلوی صف می رسم، wow!!! هوگو چاوز و مورالس در آمریکای لاتین پیروز شده اند و نسیم سیمون بولیوار و چه گوارا در میانشان وزیده! مثل اینکه جَو  نو سوسیالیسم و جنبش جهانی عدالت خواهی (به تعبیر رئیس جمهور عزیز)، اینجا را هم گرفته! چرا؟ تعداد زیادی جوان با کلاه و ریش مدل ارنستو چه گوارا در حال بگو بخند با دوستان دختر و پسرشان. اما وقتی بیشتر دقت کنی موبایل های نوکیا و سامسونگ ششصد هفتصد هزارتومانی و سوئیچ ۲۰۶ های خوشگل اسپرت شده را می بینی، و از میزان این همه مستضعفی اشک شوق می ریزی که ای خدا واقعا دمت گرم که ناگهان همه ی مستضعفان را بیدار کردی که علیه مرفهان بی درد انقلاب کنند. ایول به این همه چه گوارا و هوگو چاوز!

سینما را رد می کنم تا به کاری که سر خیابان طالقانی داشتم برسم، به سمت مرکز کامپویتر ایران می روم با خودم فکر می کنم تن چه گوارا در گورش از دیدن این موبایل ها الان روی ویبره است!

جشنواره فیلم فجر هم تمام شد. این هم برگزیدگان جشنواره