هيچ دقت كردين اين همه در سخنراني و روضه و نوحه شعار ميدن و هي فاطمه فاطمه مي كنن و همه اش از پهلوي شكسته و آه و ناله و فغان از اين كه چرا همسرش خليفه نشده دم مي زنند يا زينب را دائما در حال ناله و زاري براي امام حسين و كربلا تصوير مي كنند. ما كه نديديم در اين روضه خوني ها يك بار بگن زينب رفت جلو يزيد و فلان خطبه رو خوند و رفت اونجا فلان سخنراني رو كرد البته اگه هم گفته باشن يكي دو تا جمله ميگن بعدش زودي ميزنن زير گريه كه آي زينب زينب زينب و بعدش هم جماعت دورشون همراهي مي كنن امان از دل زينب !!!! خوب به نظر شما الگويي كه اينها از زن شيعه تصوير مي كنند چيست؟ چرا مثلا روز تولد زينب را روز پرستار ناميدند؟ به جايش روز رشادت يا يك همچين چيزي نگذاشتند؟ مشخص است الگوي زن شيعه از نظر امثالهم يعني يك خانمي كه همه‌ي فكر و ذكرش شوهر و بچه هايش باشد ايضا حجابش و به قول خودشان پرستاري از آنها. چرا؟

پ.ن: به جان خودم فقط سوال كردم!