چقدر چيزه خوبیه این MP3 Player! وقتی می خوای خیابونا رو گز کنی و ول بگردی! یا بهتر بگم وسط این همه داد و هوار و هیاهو بی خبر از همه جا و بی تفاوت به اطرافت باشی، کافی گوشی های این لعنتی رو بکنی تو گوشت و خلاص! بعدش هرچی می خوای، از ابی ۸۵ تا مرضیه، از اونجا بگیر برو تا استینگ! چه شود! چشم باز می کنی می بینی جل الخالق! چقدر پیاده اومدی!
اما چه مزه ای میده خیابون گردی اینجوریه. مخصوصا وقتی قرار باشه یک تمرین حسابی بکنی.
واقعا چسبید بعد از یک خستگی عمیق بعد از تمرین اساسی!
یه تیکه جوادی! وقتی دلگیری و تنها، غربت تموم دنیا...
تکمیل: بعد از نوشتن این خط آخر هرهر دارم به خودم می خندم! این آخری خیلی به پست های قبلی میومد!
تکمیل تر: چرا باید من برای این امتحان سخت، امتحان سخت آزادی، انتخاب بشم؟ خیلی سخته، خیلی سخت. امتحان آزادی رو میگم. تمرین برای آزادی، تمرین برای خودمون و خودم اول از همه، و چقدر سخت، بیشتر از اونی که فکر می کردم. تصور این رو داشتم که بهتر می تونم تمرین کنم اما نشد. خیلی سخت بود. درد بدی داشت. لامصب هی ادامه داشت و داره و خواهد داشت! اما باید بجنگم. اگر آزادی می خواهم باید بجنگم. جنگ جنگ تا پیروزی! با خودم و با همه چیزهایی که درونم مانع آزادی می شوند. نه فقط آزادی برای خودم، بلکه برای دیگران و ...
اگر قرار است رشد کنم و پیشرفت کنم، اگر قرار است فقط آزادیخواه نباشم، بلکه آزاده هم باشد، باید از این آزمون سخت بیرون بیایم. تمرین آزادگی...
حق انتخاب هم كم نعمتي نيست
نویسنده: الهام at سهشنبه، 8 اوت 2007........................