نمی خواهم چشمانم را ببندم
نمی خواهم بخوابم
نمی خواهم وقتی چشمانم بسته است به خیالم بیاید
نمی خواهم لحظه ای را در خواب ببینم
نمی خواهم لحظه ای را در خواب ببینم که نگاه اول برای من نبود
نمی خواهم در خواب ببینم که «مرگ گل سرخ» واقعی بود

نمی خواهم بیدار باشم
نمی خواهم مقابل چشمانم بیاید آن چه نمی خواهم بیاید
نمی خواهم مقابل چشمانم تمرین سخت آزادگی را ببینم
نمی خواهم وقتی بیدارم مقابلم باشم
نمی خواهم وقتی بیدارم ببینم نگاه نخست از من دریغ شد و رفت آن سوی درخت ها
نمی خواهم مقابل چشمانم «مرگ گل سرخ» را ببینم

کاش می شد آن لحظه سخت در همان موقع متوقف می شد و مثل الان دائما جلوی چشمم نبود! بی رحمی بود؟ خیانت بود؟ انتقام بود؟ جنگ بود؟ نه! هیچکدام اینها نبود. پاسخی بر یک گناه نابخشوده بود. باور کردنی نیست، اما بیش از همه نیاز به حرف زدن دارم. فقط با او... واقعا باورم نمی شود که چرا این حرف زدن ...

حالا مانده ام
بخوابم یا نخوابم
این امتحان سخت و آزمون دردآور را چگونه پاسخ بگویم. نمی دانم اگر دوباره بخواهم این امتحان را تکرار کنم بازهم همین سختی را دارم؟ و اگر دارم این بار چقدر تحمل می کنم؟ و اگر نداشت...
لعنت بر وقتی که می خواهی حرف بزنی و نمی توانی و به جایش این سه نقطه های منفور را می گذاری.

پی نوشت:
امروز عزیزی که به من گفت چرا این کار را کردی، گفتم: «چون باید ثابت کنم که شعارهایم واقعی است وگرنه همه اعمالم زیر سوال می رود» آن دوست عزیز هم گفت: «صادق هدایت هم همین حرف را زد و به حرفش عمل کرد، صادق هدایت برای عمل به حرفهایش خودکشی کرد»
اما هدف و شعار و آرمان و زندگی من  آزادی است. باید ثابت کنم آزادگی را. کاش درک کنی!

تكميل: به تازگی افتادم در یک دوران آزمایش، یک آزمایش شخصی. فقط امیدوارم موفق باشم.