این مطلب کوروش علیانی رو حتما بخونید 
من معمولا این جور چیزها رو در روزانه ها می نوشتم اما این یکی رو اینقدر لذت بردم که چاره ای نداشتم جز اینکه به این شکل معرفیش کنم. مخصوصا که متن ترجمه ای یوستین گردر هست.
فکر می کنم چنین چیزی در این اوضاع و احوال به خصوص بعد از آتش بس خیلی خیلی خواندنی باشد. وقتی این مقاله را خواندم فهمیدم که آقایون مدعی کارشناسی خاورمیانه و امثالهم که در روزنامه ها قلم می زنند چقدر درپیت می نویسند! (البته با عرض پوزش از بعضی بزرگان)
این مدت ۳۳ روزه! کاملا ثابت کرد که اطلاعات سیاسی ما درباره خاورمیانه چقدر ضعیفه. کیهانی ها که تیترهای هل من مبارز می زدند. بقیه هم به تیترهای رسمی خبرگزاری ها اکتفا می کردند. این وسط شرق بود که کمی بهتر عمل کرد. البته به نظر من خیلی کمتر از چیزی بودند که انتظار داشتم. به خصوص وقتی محمد رهبر و عباس کوثری رفتند لبنان. همه ما انگار یادمان رفته، که دنیا فقط همین چهاردیوار ایران نیست. وقتی به کسی می گویی فلسطین یا لبنان زود تحویل آدم می دهند که پول نفت ما رو میدن به... همین! بدتر اینکه این جور حرف ها بین جماعت مثلا تحصیلکرده مان هم هست. البته یک عده هم شعار حقوق بشر خودمان گوش هایشان را بسته و چشمشان را هم کور کرده.
این جا ایران است، قلب جایی به اسم خاورمیانه. سرنوشت ما به عراق و افغانستان گره خورده. بخش زیادی معادلات خاورمیانه امروز را فلسطین و اسرائیل و اعراب تشکیل می دهند. حالا ما یا می گوییم این اعراب فلان فلان شده یا اسرائیل غاصب بی پدر! همین! آنهایی هم که به کل پرت ماجرا هستند هیچی!

هیچ وقت یادم نمی رود که آمریکایی ها در جریان ملاقات با چند نفر ایرانی که به ملاقاتشان رفته بودند، صراحتا گفتند اولویت ما مساله هسته ای ایران است نه حقوق بشر!

در این مورد سعی می کنم بیشتر بنویسم.