این‌که همیشه می گویند، آدم‌ها پاسخ اعمالشان روزی خواهند داد یک حقیقت است. شعبان جعفری، شعبان بی‌مخ، شعبان تاج بخش، شعبان درخونگاه و بقیه القابی به ایشان دادند، در لس آنجلس آمریکا درگذشت. گذشته‌ی شعبان چه بوده، بحث مفصلی است. اما جالب‌ترين آن مرگ او در روزي است كه نامش با آن عجين شده، ۲۸ مرداد، روزی که آمریکایی‌های دموکرات با دستان خودشان یک دیکتاتور را به جای یک دموکرات روی کار آوردند. البته مسلم است که آنها تنها نتوانستند این کار را بکنند، انگلیس زخم خورده و شوروی گرسنه، شریک آمریکا بودند. اما همه‌ی اینها تنها روی خارجی سکه بود. مسلما آن کودتا بدون داخلی ها پیروز نمی شد. برای همین بود که از هر صنف و تیپ و چهره و تشکل و غیره برای تشکیلاتشان جمع کردند. بین همه آنها باید لات و عربده کش هایی هم باشند که در کسوت مردم، به جان آزادیخواهان بیفتند و چه کسی بهتر از شعبان جعفری بی مخ! هم یک آدم مذهبی و سرشناس بود و هم آن قدر نوچه داشت که محله‌ای را به هم بریزد. شعبان آن روز شد کاوه آهنگر!! محمدرضا پهلوی! و حالا طنز تاریخ، شعبان جعفری در روز ۲۸ مرداد درگذشت. این مرگ بی معنا بود؟ قطعا این مرگ برای خیلی ها بی معنی است اما بزرگترین حکایتش، داشتن سرانجام برای ننگ‌هاست. تاریخ از هیچ چیز گذشت نمی کند.

تکمیل: تحلیل بی‌بی‌سی فارسی از کودتای ۲۸ مرداد. حرامزادگی خبری یعنی این! «۵۲ سالگی قيام 'شاهدوستان' و 'کمونيسم ستيزان'». شاه دوستان که مشخص است چه کسانی هستند، کمونیسم ستیزان هم که آمریکایی‌ها، این وسط انگیس کجاست؟ حرفهای داریوش همایون را هم در همان صفحه بشنوید تا به اوج ماجرا پی ببرید.