پاییز جان! چه شوم، چه وحشتناک.
آنک، بر آن چنار جوان، آنک
خالی فتاده لانه‌‌ی آن لک‌لک.
او رفت و رفت غلغل غلیانش
پوشیده، پاک، پیکر عریانش
سر زی سپهر کردن غمگینش
تن با وقار شستن شیرینش

پاییز جان! چه شوم، چه وحشتناک
رفتند مرغکان طلایی بال
ز سردی و سکوت سیه جستند
وز بید و کاج و سرو نظر بستند
رفتند سوی نخل سوی گرمی
و آن نغمه های پاک و بلورین رفت

پاییز جان چه شوم، چه وحشتناک
اینک، بر این کناره‌ی دشت، اینک
این کوره راه ساکت بی رهرو
آنک، بر آن کمرکش کوه، آنک
آن کوچه باغ خلوت و خاموشت
از یاد روزگاران فراموشت

پاییز جان، چه سرد چه دردآلود
چون من تو میز تنها ماندستی.
ای فصل فصل‌های نگارینم
سردِ سکوتِ خود را بسراییم
پاییزم! ای قناری غمگینم!

* اخوان ثالث