آقا یک روزی بالاخره باید تکلیف خودمون رو با این فارسی عزیز روشن کنیم! من پیش از این در یکی دو تا از پست‌ها درباره اسم خودمون هم گیر داده بودم. به این‌که ما در جهان پرشیا هستیم نه ایران، و زبان ما هم پرشین است، نه فارسی. این‌که ما چه می‌گوییم یک حرف است، این‌که ما را چه می‌نامند حرف دیگر. الان کاری به این قضیه ندارم، اصل حرفم چیز دیگری‌ست که به بهانه کامنت دوست عزیزی در این یادداشت به ذهنم رسید.
نویسنده کامنت گفته بود که «فعلن» غلط است و «فعلا» درست است، در واقع منظورش این بود که نباید از «نون» به جای تنوین استفاده کنیم. اول از همه خیلی خوشحال شدم که سرانجام یک نفر درباره این قضیه به من تذکر داد. چنین بحثی خیلی پیشترها درگرفته بود. جناب داریوش آشوری این‌جا تاکید کرده‌اند که باید از تنوین استفاده کنیم. اما این‌جا هم آقای غیاثی هم گفته‌اند که باید از نون به جای تنوین استفاده کنیم. چند دقیقه پیش از این‌که این یادداشت را پست کنم، با حسین جاوید هم مشورتی کردم. حرف او هم جالب بود و صد البته منطقی. حرف حسین این بود که، ما فارسی می‌نویسیم و در ۳۲ حرف فارسی چیزی به نام تنوین وجود ندارد و خوب طبیعی است که از آن استفاده نکنیم.
خود من مدتی است که واژه‌هایی که تنوین دارند مثل «مثلا» «فعلا» «دقیقا» و مانند این‌ها را با نون ختم می‌کنم! به نظرم استفاده از واژگانی که از زبان‌های دیگر وارد زبان مادری بشوند خالی از ایراد نیست اما در بسیاری اوقات اجتناب ناپذیر است. البته باید تا جای ممکن در استفاده از آن‌ها صرفه‌جویی کرد! و اسراف نکرد! همین جا بارها پیش آمده که من به جای «کلمه» نوشته‌ام «واژه» ولی هیچ‌گاه به جای «شعر» ننوشته‌ام «چکامه»! در واقع منظورم این است که نخواستم در این قضیه افراط کرده باشم، به نظرم بزرگ‌ترین مشکل ما در فارسی نویسی، به خصوص در وب همین نیم فاصله است که باید به شدت رعایت شود که من این یکی را تا جای ممکن رعایت می‌کنم. خلاصه این‌که می‌دانم نوشتن واژه‌هایی مثل «فعلن» به جای «فعلا» در زبان رسمی کشور درست نیست اما فکر می‌کنم این‌جا به عنوان یک جای شخصی بشود آن چیزی را که دوست داری تمرین کنی و همان باشی که می‌خواهی، ولی این را هم قبول دارم که حراست از زبان فارسی چیزی است که باید نهایت تلاش را برای آن خرج کرد.
این نکته را نباید هیچ‌گاه فراموش کرد که ما هر چه را از دست داده باشیم هنوز ادبیاتی داریم که باید آن را با تمام وجود حفاظت کنیم که اگر این یکی نباشد دیگر هیچ نداریم و فقط یک نام ایرانی برایمان باقی می‌ماند. اگر احساس کنم که نوشتن به این شکل ضرری برای ادبیات ما دارد، لحظه‌ای در تغییر نوشتنم درنگ نمی‌کنم، ولی در حال حاضر احساس می‌کنم که این نوع نوشتن، شکل ایده‌آل من است، هر چند گاهی اوقات هم به عمد یا غیر عمد از همان تنوین هم استفاده می‌کنم و البته تا وقتی که خلافش ثابت نشود بعید می‌دانم تغییرش دهم! اثبات این خلاف هم بر دوش دوستان، بزرگان و اساتید ادبیات فارسی است، به خصوص شما که به من گیر دادید (دو نقطه دی)!

پ.ن
تشکر از لینک هاشون