ما بالاخره تصمیم کبری رو گرفتیم و معلوم کردیم که تنوین درست است یا « ـن»! (گاهی وقت‌ها یک تلنگر حسابی به درد می‌خورد) من فکر می‌کنم ما دو جور ادبیات داریم، گفتاری و نوشتاری، که موقع نوشتن باید آن‌ها را از یک‌دیگر تفکیک کنیم، یعنی موقع نوشتن تا حد ممکن باید به هر کدام که در نظرمان است نزدیک شویم. مسائلی مثل تنوین از آن‌ دست نوشته‌هایی است که باید در نوع نوشتن رسمی یا بهتر بگویم، آن چیزی که در رسم‌الخط مرسوم و مورد تایید جو غالب ادبیات فارسی رایج است استفاده کنیم اما آن‌جا که قرار است با لفظ عامیانه بنویسیم مثل همین ستون روزانه نباید چندان به قواعد دستوری یا نوشتاری پایبند بود، البته این به معنای این نیست که «کتاب» را «کطاب» نوشت!! بلکه نزدیکی به گفتار عامیانه خودمان را فدای سخت‌گیری های ادبی نکنیم! همین! با همه این‌ها فراموش نکنیم که این‌جا وبلاگ است و به خودی خود خیلی از ساختارهای نوشتن شکسته می‌شود.
وقتی اسم این وبلاگ الفبا است، حق بدهید که روی این مسائل حساس باشد!