هر سال میگم جشنواره رفتن به خصوص تو صف ایستادن کار احمقانه ایه ولی انگار احمق تر از همه خودم هستم (پوزش از خیلی ها) امسال هم به دعوت دوستان با توجه به یک ژانگولر بازی گفتیم بریم و حالی ببریم! و چه حالی! مصیبت صف و غیره بماند، که به خاطر جا گرفتن رفیق کم شده بود. ندیدن ده دقیقه اول "پاداش سکوت" هم بماند! اصلش بعدش بود. بعد از فیلم و خداحافظی با بقیه گفتم حالا که تا اینجا اومدم سری به بازار رضا بزنم چندتا سی دی که می خواستم بخرم و چشمتان روز بد نبیند. بارانی گرفت خوف انگیز! از آن بدتر حرکت یک موتور بیچاره بود که توی سیلاب راه افتاده لیز خورد و باعث شد هفت هشت نفر از ملت همزمان بخورن زمین! از جمله من بیچاره! و مقدار زیاد کلمات بالای ۱۸ سال روانه همدیگر به خصوص موتوری بیچاره بکنند. تصور کنید با کتف داغان و لباس های تمام خیس و گلی و باران شدید وسط این شهر که در شب های بارانی و برفی سگ صاحبش را نمی شناسد بیش از ۵ ساعت تو راه بودم. چه بدبختی این وسط کشیدم وقتی شارژ موبایل تمام شد و... در ضمن شب هم که آمدیم منزل مخابرات محل مشکل داشت در نتیجه اینترنت ما روی هوا بود نتیجه اینکه عین بچه مثبت ها بعد از شام رفتیم لالا!
در مورد خود پاداش سکوت هم باید بگم با توجه به مصائبی که کشیدیم انتظار نظر نداشته باشید! من نظر این آقا رو وقتی کارتمون رو توی خوب انداخت قبول دارم. (بر خلاف خانم مریم  مهتدی)
خطاب به همون آقاهه: بنویس دیگه! من نقد فیلم بلت نیستم.

اما بازهم انقلاب، انقلاب چیزهای بامزه زیادی داشته: فعلا این یکی عکس ها رو ببینید

ای کارتر بی حیا! ای شاه بی ... ای فرح ... بیچاره نفت مملکت!



 بیی تربیتتت



علاقه ملت ایران به دماغ بی خودی نیست! سابقه تاریخی داره.



چه ملت با گذشتی!

-----------------------------
پ.ن
تعدادی از عکس های این چند روز از همشهری جوان بود. تقصیر خودشونه دیگه! موسسه با این همه طول و عرض یک سایت نداری که بهشون بشه لینک داد.