مجتبی جباری ستاره استقلال در فصلی که منجر به قهرمانی شد، صبح پنج شنبه به بدترین شکل دم از رفتن به پرسپولیس زد. نوع حرف زدنش طوری بود که برگشتش به استقلال تقریبا غیر ممکن شده و حتی اگر هم بیاد با استقبال بسیار بدی مواجه میشه. شخصا دیگه اصلا دوست جباری برگرده استقلال. درست که دیگه حرف از تعصب و این جور چیزا نخ نما شده اما یک چیزی مهم است و اون هم احترام به هوادارن است. چیزی که جباری اصلا و ابدا نگه نداشت. صد رحمت به نیکبخت، حداقل توهینی به استقلال نکرد و اما ایشان... بیخیال! دیدن استقلال رو با جباری اصلا دوست ندارم.

من زیاد طرفدار تعصب نیستم کشکی نیستم، من میگم آدم باید وجدان داشته باشه. وجدان یعنی اینکه به خاطر پولی که میگیره بازی کنه. چیزی که جباری پیشاپیش طلب می کنه! مجتبی جباری نماد بازیکنان بی جنبه و الکی بزرگ شده فوتبال ایرانه. اگرچه در استعدادش شکی نیست اما به نظرم ارزش خیلی چیزها از استعدادی که از قضا جزء معدود پرروش یافته های همین استقلال بوده، بیشتر است.

به قول یکی از بچه های استادیوم بروی دو آتیشه  آقای جباری اف یو سی کی یو!
احتمالا لنگی ها از الان براش فرش قرمز پهن کردند، مفت چنگشون! قلبا امیدوارم دیگه به استقلال برنگرده.

مرتبط:
ادب یا بازارگرمی؟ (روزنامه نگار نو)

پ.ن
دیگه نیازی نمی بینم از فوتبال دوستی خودم که گاهی خیلی پررنگ میشه دفاع کنم!