با دوستی صحبت کردم درباره این یادداشت و توضیح بعدش. گویا حرف های من هنوز به مذاق دوستان خوش نیامده. دلیل آن را هم صرفا یک چیز می دانم، روحیه احساسی و آمیخته به تعصب ما جماعت شرقی. اگر دوستان و خوانندگان عزیز با کمی تامل به مفاهیمی که من گفتم دقت می کردند، متوجه می شدند که من هرگز قصد تبعیض قرار دادن بین نژادها و درگیری قومیتی و از این گونه مسائل نداشته و ندارم.

من اگر قصد داشتم ترکان عزیز را مورد عناد قرار دهم، می توانستم به جای ترک بگویم آذری! یعنی حتی ترک ها را به رسمیت نشناسم!! ولی انصاف و پیش از آن عقل و منطق هرگز این اجازه را به من نمی دهد که این دوستان را این گونه خطاب کنم و البته این را وظیفه خودم می دانم که هموطنان خود را با احترام کامل به نامی خطاب کنم که مورد پسند خودشان است.

یکی از روش های کثیف پان ترک ها برای رسیدن به اهداف خودشان استفاده از واژه پارس و فارس است و دائما تمام ایران را فارس می دانند و فارس ها را قیم ترک ها! به آن دوست عزیز پیشنهاد می کنم یادداشت در معايب نام ايران را بخوانند. من توضیح دادم که فرق نام فارس، پرشیا و ایران چیست.

نتیجه گیری که از این مطالب داشتم این بود که متاسفانه گویا بسیاری از خوانندگان و کسانی که نام روشنفکر بر خود می گذارند، جنبه شنیدن برخی مباحث جامعه شناسی و علوم سیاسی را ندارند و عقلشان را در اختیار مشتی فاشیست تجزیه طلب خائن داده اند. ترجیح دادم بیخیال قضیه بشوم، برای  روزی که کمی مردم ما بیشتر بفهمند!