امروز استقلال عزیز ما قهرمان شد. در تحریریه بودیم و طبیعی که بچه ها اکثرا پرسپولیسی (منهای آدم های با کلاس!) اما آخرش خیلی غم انگیز بود. اونم خداحافظی منصوریان بود. راستش برای من که خیلی خیلی وقت استقلالی هستم یک جوری بود این قضیه. نسل الان فوتبال اون نسل دوست داشتنی پیشین نیست. نسلی که با دلش بازی می کرد. بحث پول نیست. دیشب بازی ترکیه مصداق همین بازی بود. آدم هایی که از جونشون مایه گذاشتن. منصوریان آخرین سرباز از نسل قهرمانان بود. علی رضا منصوریان در استقلال زمانی ستاره شد که من از دوران کودکیم خارج شده بودم. منصوریان ستاره استقلال نسل من بود. من با منصوریان تیفوسی استقلال شدم. با شماره 17 آن زمان منصوریان لباس استقلال رو خریدم.
شاید منصوریان ستاره ای در حد خیلی های دیگر نبود. شاید او مثل خیلی های دیگر فاتح تیتر یک های نشریات ورزشی نبود. شاید تیپ و قیافه دختر کشی نداشت. شاید قربانی قلبی شد که به عشق تیمش بود. نمی شود استقلال رو بدون منصوریان تصور کرد. علی منصور دوستت دارم.
خداحافظ قهرمان من.