اصولا همه چیز ما آبی ها دراماتیک میشه. قهرمانی عجیب و غریب بعد از یک فصل سخت و حتی تحقیرآمیز، اونم به حماسی ترین شکل ممکن. بازیگر اول این قهرمانی در فینال کسی نبود به جز مجتبی جباری (که عاشق بازی اش هستم) یک سوپر استار در اوج این بازی. یک گل و یک پاس گل و حضور تمام فعال در همه ی لحظات بازی. حتی شادی مجتبی بعد از گل هم عجیب بود. جباری که همیشه خونسرد بود فریاد زنان به سمت هواداران رفت. بازی تمام شد، قهرمان آبی ها هم خداحافظی کرد. اما پایان قصه عجیب بود. پدر مجتبی درگذشت. قهرمانی با گل زدن آن هم در روز تولد به فوت پدر ختم شود، پایان این بازی رمانتیک بود... به مجتبی باید تسلیت گفت، پایان عجیبی بود.

بعید می دونم قرمزها بتونن چنین چیزهایی رو خلق کنند!