من هر کاری ایتالیا رو دوست دارم. حتی اگه اونقدر مقابل هلند تحقیر بشه. دلیلش یک چیزه، چون من به اصالت علاقه دارم. هلند خوبه، زیباست. اما درست عین گل های لاله خودش است. زیبایی اش ماندگار نیست. می آید و می رود. بین نسل کرایف و نسل گولیت و فان باستن، بیش از یک دهه فاصله است. همین طور بین نسل قبلی که آن مثلث جادویی بود تا این نسل جدید با این فوتبال عجیب! یک دهه فاصله است. چرا؟ چون هلند آن ماندگاری را که ایتالیا دارد در فوتبال ندارد. میلان، اینتر، یوونتوس حتی رم و لاتزیو، همگی نماد ماندگاری و شکوه ایتالیا هستند. ایتالیا هر چه نداشته باشد ماندگاری و اصالتی دارد که نمادش همان چهارستاره حک شده روی پیراهن آبی شان است.  هلند می رود و غیب می شود و باز می آید. آژاکس الان کجاست؟ فاینورد و آیندهوون چه؟ هلند سی سال ایتالیا را نمی برد اما ناگهان با ۳ گل ایتالیا را شکست می دهد. این خصوصیت تیم های گذرا است. نمی گویم بی اصالت، چون نماد بی اصالتی یونان است! ایتالیا زمانی که تصمیم گرفت دست از اصالتش بکشد، از هلند حقیرانه شکست خورد، اما ایتالیای حقیقی از فرانسه با آن همه ستاره اش نترسید و راحت او را برد. شاید به قول برادرم، فرانسه همان یک ربع اول ده نفره شد و ریبری را هم مصدوم دید، اما فوتبال همین است. مشکل کسانی که اصالت ایتالیا را درک نمی کنند همین است! فوتبال فقط فوتبال نیست، فوتبال زندگی ست. فوتبال همه چیز است. برای همین اخراج دارد و مصدومیت. معنی اش این است که حتی از اخراج بازیکن حریف زیرکانه خوشحال شوی، و تا می توانی حمله کنی. همین است که ایتالیا بعد از آن رسوایی (که اگر در هر کشور دیگری بود فوتبالش تا مدتها نابود می شد)  ناگهان قهرمان جهان شد. اگر فقط به بازی محض فکر کنی عاقبتش می شود هلندی که با آن همه ستاره در تاریخ حتی یک قهرمانی جهان را هم ندارد، تازه قهرمانی یورو ۱۹۸۸ هم زمانی بود که تیم های دیگر در حال پوست انداختن بودند. فوتبالی با تعریف صرفا بازی می شود پرسپولیس دنیزلی که جلوی صدهزار نفر ۴ گل از سپاهان بخورد. فوتبال با همه چیزش زیباست. اگر فوتبال اینگونه نبود، فرقی با واترپلو و جودو نداشت!

تکمیل: وقتی در سالگرد شریعتی چیزی ننویسم بر خلاف سالهای پیش یعنی او دیگر اهمیت سابقش را در مغزم ندارد. وقتی همین دو سه خط را به عنوان تکمیل اضافه می کنم و پشت سرم قاب عکس باقی مانده روی دیوار را می بینم یعنی هنوز چیزی هست.