آن روزی که نظام، شما بخوانید رهبری، از بین موسوی و احمدی نژاد، دومی را برگزید، هرگز تصور نمی کرد اوج نفرت به جایی برسد که جوانانی در این مملکت پیدا شوند که در روز روشن، در بین آن همه نیروی ضد شورش عکس او را لگدمال کنند و تصاویرش را به آتش بکشند!
جالب است که مردم معترض دیگر کمتر به احمدی نژاد بند می کنند. گویا این مردم چیزهایی را فهمیده اند که سابق بر این نباید می فهمیدند. اگر در روزهای پیش از این خط قرمزهای دیگری شکسته می شد، امروز آخرین خط قرمز، یعنی رهبری هم شکسته شد. آن ها که در روزهای اولیه این درگیری ها به فکر جمع کردن و نه حل کردن بودند امروز بیش از هر کسی باعث به وجود آمدن این شرایط هستند. سوزاندن عکس شاه از ۲۶ دی ماه یعنی بعد از فرار او صورت گرفت اما امروز در خیابان های تهران در حالی که همه چیز به گفته خودشان رو به راه است، آخرین حریم ها هم خورد شد.
اگر روزی این ماجرا یک جنبش بود، اگر زمانی موسوی برای آنکه شکلی آرام و منطقی به آن بدهد سخن از زندگی سبز گفت. اگر موسوی و کروبی نخواستند جواب های رهبران کودتا را با هوی بدهند، این بار مردم هستند که پاسخ دادند، زیرا رهبران جنبش سبز پیش از رهبری را به مردم تفویض کردند.
و هنوز این سوال برایم باقی مانده آیا محمود احمدی نژاد اینقدر ارزش داشت که نظام را به پای او قربانی کردند؟